Współkonsekratorami byli biskup luksemburski Johannes Joseph Koppes oraz biskup pomocniczy koloński Anton Hubert Fischer.
Wraz ze zmianami nazwy jego wikariatu dwukrotnie zmieniała się również tytulatura bpa Couppé: 8 grudnia 1890 na wikariusz apostolski Nowego Pomorza, a 14 listopada 1922 na wikariusz apostolski Rabaulu.
Podczas jego pontyfikatu niemieckie władze kolonialne czyniły trudności misjom katolickim. Z sukcesem odwołał się do władz centralnych w Berlinie od wyznaczenia przez władze kolonialne dzielnic, poza którymi nie można było prowadzić misji (Berlin pozwolił prowadzić misje, które już istniały; ostatecznie zakaz ten został później zniesiony). Pod naciskiem niemieckim zastępował francuskich misjonarzy niemieckimi. Aby zapewnić przyszły wzrost i finansowanie misji, bp Couppé kupował duże obszary ziemi. Podczas I wojny światowej jego misja została odcięta od funduszów z Europy, jednak była w dużej mierze samowystarczalna. W Vunapope, które było jego siedzibą funkcjonowały szkoły, warsztaty, szpital, sierociniec, drukarnia, kościół i różne domy zakonne.