Na ten cel otrzymał kwotę 10000 zł z legatu ks. Targowskiego. Brał udział w zjeździe senatorów i dygnitarzy wielkopolskich w listopadzie 1654 roku. Miał zastępować Bogusława Leszczyńskiego, powołując w razie potrzeby szlachtę pod broń przeciw grasantom. Oskarżony o nadużywanie władzy, został skazany na banicję w Trybunale Lubelskim (1654). W czasie najazdu Szwedów 1655 przebywał na emigracji we Wrocławiu, tworząc tam oddziały wojskowe gotowe do walki i obrony kraju. W roku 1657 został mianowany wojewodą łęczyckim. Otrzymane po ojcu dożywotnie dobra majątkowe koło Kalisza sprzedał, uzyskawszy 27000 zł. Sumę tę przeznaczył na zaciąg rekrutów do swego oddziału oraz do kompanii dragonów. W czasie rokoszu Jerzego Lubomirskiego (1665) opowiedział się po stronie szlachty wielkopolskiej. Za namową Krzysztofa Grzymułtowskiego brał udział w wyprawie szlacheckiej przeciw królowi. Jego chorągiew liczyła 180 husarzy. Poważniejszej roli w rokoszu nie odegrał. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 5 listopada 1668 roku na sejmie konwokacyjnymVolumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 498.. Na sejmie konwokacyjnym 1668 został przydzielony do świty prymasa oraz rewizji skarbu państwa.