thumb|Pucharek z Kolonii, z napisem Bibe multis annis (2. połowa IV wieku) mały|Zrabowany i zaginiony kielich z kolekcji Czartoryskich Diatretum (łac. vas diatretum, l.mn. diatreta, stgr. διατρητωνOd διάτρητος – ozdobiony ażurową ornamentacją (Słownik grecko-polski (red. M. Plezia). Warszawa: PWN, 1959, t. 1, s. 560). – szklane naczynie późnorzymskie wytwarzane i zdobione plastycznie w wyszukany sposób przy użyciu specjalnej techniki.
Były to luksusowe naczynia formowane w odlewie, a następnie wykańczane poprzez nałożenie ażurowej siatki szklanej, łączącej się jedynie punktowo z korpusem naczynia. Wspomina już o nich Marcjalis (Epigrammata XII 70,9) i Ulpian (calices diatreti w Digesta Iustiniani IX 2,27;29)Na podstawie tych źródeł nazwę początkowo łączono z bezstopkowym pucharkiem biesiadnym (kulawką), dopóki znaleziska nie wykazały istnienia wielu innych form i rozmiarów (Enciclopedia dell'arte antica, classica e orientale, dz. cyt. w bibliografii, t. 3, s. 91)., ale charakterystyczne były dla antycznych wyrobów szklarskich z III-IV wieku n.e. Obecnie uznaje się, że pierwotnym centrum ich produkcji była AleksandriaTo przypuszczenie co do obszaru śródziemnomorskiego wyrażano już w XIX wieku (Charles Daremberg, Edmond Saglio: Dictionnaire des antiquités grecques et romaines d'après les textes et les monuments.