Późniejsze starania rady miejskiej Weißenhorn nadal nie przynosiły efektu przez pewien czas, ale w 1864 zorganizowano połączenie konne do Vöhringen i w ten sposób miasto zyskało dostęp do linii kolejowej doliny Iller (Illertalbahn).
Kiedy 29 kwietnia 1869 w Królestwie Bawarii uchwalono pierwszą ustawę o lokalnych liniach kolejowych, które miały zagęścić bawarską sieć kolejową, dało to nowy impuls władzom Weißenhorn. 1872 miasto zleciło budowniczemu Karlowi Del Bondio zaprojektowanie dwóch wariantów połączenia miasta koleją: z Nersingen i Vöhringen. Del Bondio Przeanalizował możliwy do osiągnięcia przychód i zarekomendował budowę linii do Nersingen, która była co prawda dłuższa, ale znacząco łatwiejsza do przeprowadzenia i obejmowała więcej miejscowości. Koszt budowy oszacowano na guldenów (2,1 mln marek z 1871), a miasto Weißenhorn miało z tego ponieść guldenów ( marek), finansowanych z długoletniej pożyczki wymagalnej do 1926 roku. Kosztorys miał posłużyć do uwzględnienia linii kolejowej w planach budowlanych wynikających z ustawy. Dyrekcja generalna kolei bawarskich podeszła do kosztorysu Del Bondio sceptycznie i uznała go za zbyt optymistyczny. W ocenie dyrekcji połączenie z Nersingen było nierentowne i odrzuciła ona w 1874 uwzględnienie linii w kolejnej ustawie o liniach lokalnych.