Jednakże dla Belzoniego podejrzanym wydał się dźwięk, powstający podczas uderzania w ścianę. Nakazał zasypać studnię i przebić ścianę. Pierwsza sala (F) za nią leżała pół metra niżej i miała 7,9 m długości i 7,5 m szerokości, a strop był podtrzymywany przez 4 kolumny. Wszystkie znajdujące się wcześniej wrota, schody i korytarze pokryte były hieroglifami i malowidłami, które stanowiły jedną kompozycję, rozpoczynającą się przy pierwszych wrotach i podążającą do odkrytej sali, a potem kontynuowaną w niej i wszystkich następnych pomieszczeniach. Wszystkie elementy namalowane były na warstwie cienkiego, żółtawego stiuku i przedstawiały wędrówkę duszy przez świat umarłych, dopóki nie dotarła do kwitnących pól Jaru w „domu słońca”. Na poszczególnych scenach widać, jak faraon zatrzymuje się przed różnymi bóstwami podziemnego świata, do których przybywa na łodzi słońca. Wśród niewyjaśnionych dotychczas symboli można wyróżnić procesję ludzi niosących gromadnie długiego węża. thumb|Wizerunki Libijczyka, Nubijczyka, Semity i Egipcjanina z grobowca Setiego I Następnie ukazana jest procesja 16 mężczyzn, po czterech w grupie, podchodzących do Horusa. Byli to przedstawiciele czterech znanych Egipcjanom narodów: Egipcjan, Semitów, Nubijczyków i Libijczyków.