Owocem tego prawie 3-letniego okresu jest opracowany referat „O osiągnięciach Radzieckiej Psychiatrii 1917–1946”, wygłoszony na Zjeździe Psychiatrów w Łodzi w 1947.
W 1943 na apel Związku Patriotów Polskich na czele grupy 150 Polaków z różnych stron Związku Radzieckiego przybył do obozu w Sielcach, gdzie zaciągnął się do 1. Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Z dywizją i I Armią Wojska Polskiego przebył szlak spod Lenino do Berlina. W wojsku zajmował kolejno stanowiska dowódcy lazaretu 1-go Baonu San. I. D.P., Starszego Inspektora Polowych Szpitali Psychiatry I Armii i po zakończeniu działań wojennych Szefa Oddziału Neurologiczno-Psychiatrycznego Głównego Szpitala Klinicznego WP. Osiągnął stopień pułkownika. Po przejściu do rezerwy objął asystenturę, następnie adiunkturę przy katedrze psychiatrii na Uniwersytecie Łódzkim, pełniąc równocześnie funkcję 1-go wiceprezesa, następnie od 30 marca 1946 do 3 lutego 1951 był prezesem Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Brał udział w międzynarodowych konferencjach Czerwonych Krzyży w Oksfordzie, Genewie i Paryżu.