Jacek Augustyn Łopacki (ur. 28 sierpnia 1690 w Krakowie, zm. 12 lipca 1761 tamże) – lekarz, ksiądz rzymskokatolicki, archiprezbiter kościoła Najświętszej Panny Marii w Krakowie.
Życiorys Był synem lekarza i profesora Akademii Krakowskiej Jacka Łopackiego i jego drugiej żony Elżbiety Kencówny, przyrodnim bratem Stanisława Antoniego. Studiował na Akademii Krakowskiej uzyskując w 1709 doktorat z filozofii. W latach 1709–1711 studiował medycynę w Padwie uzyskując doktorat. W latach 1711–1719 przebywał w Rzymie, gdzie w Szpitalu św. Ducha odbywał praktykę w zakresie anatomii i chirurgii, następnie powrócił do Krakowa. W 1723 otrzymał godność archiprezbitera kościoła Mariackiego w Krakowie i przyjął święcenia kapłańskie. W 1726 został kanonikiem krakowskim, następnie kanonikiem sandomierskim oraz proboszczem w Popradzie na Spiszu. W 1727 uzyskał stopień doktora teologii jednocześnie prowadząc praktykę lekarską, był lekarzem magnaterii i biedoty, działał w Arcybractwie Miłosierdzia, w 1729 został starszym Arcybractwa. W latach 1731–1760 z ramienia kapituły nadzorował prace w katedrze wawelskiej, prowadzone wg projektu Franciszka Placidiego. W latach 1750–1753 dobudował zachodnią kruchtę kościoła Mariackiego również wg projektu Placidiego.