Pacyfikacja wsi Sumin – masowy mord na ludności cywilnej, połączony z grabieżą i niszczeniem mienia, dokonany przez okupantów niemieckich 29 stycznia 1943 roku we wsi Sumin na Zamojszczyźnie.
Pacyfikację przeprowadzono w odwecie za potyczkę, którą trzy dni wcześniej niemiecka żandarmeria stoczyła z partyzantami Batalionów Chłopskich. W Suminie, zamieszkałym w większości przez Ukraińców, żandarmi zamordowali 50 osób, przede wszystkim kobiety i dzieci. Zniszczeniu uległo 27 budynków mieszkalnych i 60 budynków gospodarczych.
Geneza Sumin leży na wschód szosy, która łączy Zamość z Tomaszowem Lubelskim. Przed wojną liczył 34 gospodarstwa i około 80 mieszkańców. Zamieszkiwała go w większości ludność ukraińska.
Pod koniec listopada 1942 roku pod kierownictwem dowódcy SS i Policji na dystrykt lubelski, SS-Brigadeführera Odilo Globocnika, rozpoczęto na Zamojszczyźnie szeroko zakrojoną operację wysiedleńczą. Jej celem było wypędzenie z tego regionu około 100 tys. Polaków, na których miejsce zamierzano osiedlić niemieckich kolonistów, przede wszystkim volksdeutschów ze Słowenii, Lotaryngii i Besarabii. Działania Niemców spotkały się z biernym oporem wysiedlanej ludności oraz ze zbrojną reakcją polskiego ruchu oporu.