Andrzej Woźny (ur. 26 listopada 1924 w Markowcach, zm. 23 grudnia 2020) – polski żołnierz, działacz kombatancki.
Życiorys Andrzej Woźny urodził się 26 listopada 1924 w Markowcach. Był synem Michała (1890–1947) i Anny, miał siostrę Marię (1915–1998), brata Józefa (ur. 1916, żołnierz 2 pułku Strzelców Podhalańskich i ORMO). Jego rodzina prowadziła we wsi gospodarstwo oraz sklep. Ukończył siedem klas szkoły podstawowej.
Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej, działając wspólnie z ojcem i siostrą Marią od 1941 do 1944 ukrywał w skrytce pod domem troje znajomych Żydów z rodziny Kornreich (byli to nastoletni Mendel i Mejer oraz ich matka), pochodzących z sąsiedniej wsi Dąbrówki, którzy tym samym uniknęli prześladowania po utworzeniu getta w Sanoku. Tuż po zakończeniu wojny odbywał służbę zasadniczą w szeregach 34 Budziszyńskiego pułku piechoty od 26 kwietnia 1946 do 24 lipca 1948. W tym czasie uczestniczył w „zwalczaniu band UPA i reakcyjnych” na terenie powiatów sanockiego i leskiego.