Architektura Pierwotnie powstała budowla miała charakter fortalitium, strażnicy, rycerskiej wieży mieszkalno-obronnej otoczonej fosami i palisadą, bronioną przez mokradła i stawy. Dwór był posadowiony na palach dębowych zanurzonych w bardzo wilgotnym gruncie. Miał kształt wąskiego prostokąta i składał się z trzech zasadniczych kondygnacji: sklepionego przyziemia, dwóch sklepionych pomieszczeń na wysokim parterze o przeznaczeniu gospodarczym i kancelaryjnym oraz reprezentacyjno-mieszkalnego piętra czyli izby, komnaty oraz alkierza w baszcie. Narożna baszta wraz z poddaszem była dogodnym miejscem obrony i wzmacniała zamkową wymowę budowli. Usytuowana została od strony największego zagrożenia na narożu południowo-wschodnim. Jej górna część wsparta została na ozdobionych ceglanymi arkadami kroksztynach. Grubość murów budowli sięgała 175 cm.
Drugi etap przebudowy dworu zakończony w 1544 zmienił zasadniczo jego bryłę. Do starszej, południowej części, dobudowano wówczas część północną, przy czym całość uległa częściowemu obniżeniu. Wymiary zewnętrzne budowli zbliżyły się do kwadratu 16,5 na 15 m. Zmniejszono grubość murów do 120 cm.