Kazimierz Stanisław Pałaszowski (ur. 28 lutego 1692 w Krakowie, zm. 3 stycznia 1758 tamże) – polski duchowny i uczony, profesor teologii i rektor Akademii. Krakowskiej.
Życiorys Pochodził z krakowskiej rodziny mieszczańskiej, był synem Wojciecha i Magdaleny. Studia odbył w Akademii Krakowskiej uzyskując 25 października 1715 stopień bakałarza, a w 1717 tytuł mistrza sztuk wyzwolonych. W latach 1717–1719 wykładał na Wydziale Filozoficznym, w 1719 został obrany seniorem szkoły Wszystkich Świętych, uczył kolejno gramatyki, poetyki. Wybrany 5 marca 1723 członkiem Kolegium Mniejszego, latem podjął zajęcia na Wydziale Filozoficznym jako profesor wymowy, pełniąc w związku z tym 1724 przez 10 lat obowiązki urzędowego mówcy uniwersyteckiego. Powołany 30 sierpnia 1724 do Kolegium Większego objął obowiązki dziekana Wydziału Filozoficznego, które pełnił jeszcze dwukrotnie w 1726 i 1730. W tym czasie uzyskał święcenia kapłańskie, w 1727 został kanonikiem kolegiaty św. Anny, 28 marca 1729 kanclerzem kolegiaty nowosądeckiej, a 17 stycznia 1732 kaznodzieją zamkowym w katedrze krakowskiej. W 9 grudnia 1733 uzyskał stopień bakałarza teologii i latem 1734 przeszedł jako profesor na Wydział Teologii. W 1734 został kanonikiem św. Floriana, niedługo potem dziekanem w Kurzelowie, a od 1738 proboszczem kościoła Św. Szczepana w Krakowie.