Na rewersie wydrukowano w ramce, na tle giloszy, tylko nominał danego biletu oraz umieszczono odręczny podpis upoważnionego kontrolera bankowego. Bilety emisji 1824 r. były pierwszym polskim pieniądzem papierowym drukowanym dwustronnie.
Było zasadą, że każdy bilet podpisywało dwóch komisarzy zajmujących różną pozycję w hierarchii państwowej. Osoba bardziej znacząca składała podpis z lewej strony – mniej znacząca z prawej (senator – poseł ; poseł – radca stanu). Gdy jednym z podpisujących był senator, to drugim mógł być tylko poseł. Jeżeli pierwszy podpis należał do radcy stanu to drugim podpisującym był poseł, nigdy nie senator. Zwyczaj ten stosowany był również wcześniej – przy emisjach biletów Księstwa Warszawskiego (komisarz – kontroler) oraz prawdopodobnie później przy pierwszych emisjach Banku Polskiego:
w złotych polskich z datą 1830 w rublach z lat 1841–1843 (prezes – dyrektor).
Po wydrukowaniu bilety kasowe jednak nie zostały wprowadzone do obiegu w roku 1824. Złożono je w skarbcu w Petersburgu. Przyczyną rezygnacji była opinia m.in. samego Fryderyka Skarbka („Rys ogólny nauki finansów”, Warszawa 1824) iż
pomimo iż bilety te zabezpieczone były na dochodach skarbu królestwa.