4 października 1951 r. otrzymała stopień doktora, a 1 stycznia 1956 r. otrzymała stanowisko adiunkta. Habilitowała się 30 kwietnia 1960 r. na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie pracy pt. Ze studiów nad geografią i kartografią XV wieku i 9 czerwca tego samego roku otrzymała stanowisko docenta. W 1961 r. wróciła do Krakowa i została docentem w Katedrze Geografii Fizycznej UJ, a w 1965 r. objęła kierownictwo w nowo utworzonym Zakładzie Geografii Historycznej. W 1970 r. jej zakład został zlikwidowany, a ona sama trafiła do Zakładu Geografii Fizycznej w Instytucie Geografii, gdzie kierowała nieformalną pracownią geografii historycznej i historii geografii.

Promotor dwóch doktorów. Członek od 1969 r. Zespołu Historii Geografii przy Zakładzie Historii Nauki i Techniki Polskiej Akademii Nauk oraz od 1974 r. Komisji Geografii Historycznej Komitetu Nauk Historycznych PAN. Zajmowała się głównie geografią historyczną, jest uznawana za współtwórczynię polskiej szkoły geografii historycznej. Jej prace poświęcone były głównie badaniom nad dorobkiem Jana Długosza, co było podstawą jej doktoratu, brała również udział w pracach nad reedycji dzieł Długosza. Prowadziła badania nad geografią i kartografią polskiego odrodzenia oraz „Geografią” Ptolemeusza, która stała się podstawą nadania jej habilitacji.