Pomysł zyskał wsparcie Alianckiej Komisji Kontroli, poparło go również wielu fińskich polityków, m.in. ówczesny premier Juho Paasikivi, widząc w nim szanse na polepszenie powojennych stosunków z ZSRR. Jesienią 1945 roku przewodniczący Towarzystwa Przyjaźni Fińsko–Radzieckiej Johan Helo udał się do Moskwy, gdzie przedstawił projekt utworzenia muzeum Stalinowi, zyskując jego poparcie.
Muzeum zostało otwarte 20 stycznia 1946 roku, dzień przed rocznicą śmierci Lenina. Było pierwszym muzeum Lenina otwartym poza granicami ZSRR i w przeciwieństwie do innych placówek tego typu nie było prowadzone przez partię komunistyczną.
Pierwsze lata działalności muzeum prowadzonego przez ochotników naznaczone były trudnościami finansowymi. ZSRR podarował placówce wiele materiałów, jednak pomoc finansowa była nieznaczna.
Przez cały okres zimnej wojny działalność muzeum miała duże znaczenie polityczne. Odwiedzali je wysocy rangą członkowie Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego i władz ZSRR, m.in. Nikołaj Bułganin, Andriej Gromyko, Nikita Chruszczow i Leonid Breżniew. Muzeum odwiedził również Jurij Gagarin.