W lutym 1943 ukończył kursy doskonalenia kadry oficerskiej przy Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji ewakuowanej do Taszkentu, potem pozostawał w rezerwie, od września 1943 do stycznia 1944 był zastępcą dowódcy batalionu szkolnego pułku czołgów w Gorkim (obecnie Niżny Nowogród), wiosną 1944 został skierowany do służby w ludowym WP. Od czerwca 1944 do maja 1945 dowodził batalionem czołgów 1 Brygady Pancernej im. Bohaterów Westerplatte (wchodzącej w skład 1 Frontu Białoruskiego, następnie 2 Frontu Białoruskiego), uczestniczył w operacji warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji pomorskiej 28 marca 1945, gdy jego batalion jako jeden z pierwszych wdarł się do Gdyni, gdzie zniszczył 11 dział wroga i zdobył wiele sprzętu i zaopatrzenia. Po wojnie do maja 1946 służył w ludowym WP jako dowódca batalionu w stopniu majora, po powrocie do ZSRR ukończył w 1947 wyższą oficerską szkołę wojsk pancernych w Leningradzie, w lipcu 1947 zwolniono go do rezerwy, później pracował w zarządzie fabryki "Spartak" i w jednym z departamentów Ministerstwa Transportu Samochodowego i Dróg Szosowych ZSRR.