Frunzego.
Od września 1941 do lipca 1942 dowodził rezerwowym pułkiem kawalerii w Kowrowie, potem brał udział w wojnie z Niemcami jako zastępca dowódcy 112 Dywizji Kawalerii i od listopada 1942 do lutego 1943 8 Korpusu Kawalerii/7 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii, w lutym 1943 został dowódcą 16 Gwardyjskiej Dywizji Kawalerii, walczył na Froncie Briańskim (lipiec-wrzesień 1942), Woroneskim (wrzesień-październik 1942), Południowo-Zachodnim (październik 1942-kwiecień 1943), Centralnym (wrzesień-październik 1943), Białoruskim (październik 1943-luty 1944) i 1 Białoruskim (luty 1944-maj 1945). Uczestniczył w operacji woronesko-woroszyłowgradzkiej, bitwie pod Stalingradem, operacji średniodońskiej, woroszyłowgradzkiej i czernihowsko-prypeckiej, bitwie o Dniepr, operacji homelsko-rzeczyckiej, kalenkowiecko-mozyrskiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej.
Szczególnie wyróżnił się podczas forsowania Dniepru 26–28 września 1943 w obwodzie homelskim, gdy wraz z dywizją uchwycił przyczółek na zachodnim brzegu rzeki.