W sierpniu 1935 został zastępcą szefa sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, 20 listopada 1935 otrzymał stopień komdiwa, 1936–1938 dowodził 7 Korpusem Zmechanizowanym w Peterhofie. 1 września 1938 został aresztowany podczas czystek w Armii Czerwonej i skazany na 15 lat łagru i utratę praw na 5 lat przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR, 28 listopada 1942 został zwolniony z łagru i 31 grudnia 1942 przywrócony do służby wojskowej. Brał udział w wojnie z Niemcami na Froncie Kalinińskim, 2 Nadbałtyckim i 1 Białoruskim, uczestniczył w operacji newelskiej, leningradzko-nowogrodzkiej, rieżycko-dwinskiej, madonskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej jako p.o. zastępcy dowódcy 367 Dywizji Piechoty (styczeń-marzec 1943), dowódca 28 Dywizji Piechoty (marzec-listopad 1943), dowódca 100 Korpusu Piechoty (listopad 1943–luty 1944), dowódca 19 Korpusu Piechoty (luty–sierpień 1944) i szef sztabu 3 Armii Uderzeniowej (od 12 sierpnia 1944). Otrzymał stopień generała majora (17 listopada 1943) i generała porucznika (11 lipca 1945). Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w maju 1946 został szefem Zarządu Planowania Przysposobienia Bojowego Wojsk Lądowych, a w maju 1948 szefem grupy inspekcyjnej zastępcy głównodowodzącego Wojskami Lądowymi.