W sierpniu 1942 został zastępcą dowódcy, a w październiku 1942 dowódcą 228 Dywizji Lotnictwa Szturmowego (w 1944 otrzymał stopień generała majora lotnictwa), walczył na Froncie Dońskim, Stalingradzkim, Centralnym, Białoruskim i 1 Białoruskim, uczestniczył w bitwie pod Stalingradem i Kurskiem, operacji orłowskiej, czernihowsko-pryłuckiej, homelsko-rzeczyckiej, rohaczowsko-żłobińskiej, białoruskiej, warszawsko-poznańskiej i berlińskiej, wykonał 22 loty bojowe.
Po wojnie dowodził korpusem lotnictwa szturmowego w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, po powrocie do ZSRR został zastępcą szefa, a 1947–1952 był szefem 71 Poligonu Sił Powietrznych w rejonie lenińskim na Krymie, w grudniu 1953 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej i został zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego. W lutym 1955 został starszym wykładowcą taktyki i sztuki operacyjnej w Wojskowej Dowódczej Akademii Łączności, 1955-1956 kierował katedrą wojskową Leningradzkiej Akademii Leśno-Technicznej, 1956-1959 kierował katedrą taktyki i historii sztuki wojennej Leningradzkiej Wojskowo-Powietrznej Akademii Inżynieryjnej, w marcu 1959 został zwolniony do rezerwy.