Przypisuje mu się udział w akcjach eksterminacji miejscowej ludności.

Od grudnia 1918 do kwietnia 1919 był okręgowym komisarzem wojskowym Zachodniego Okręgu Wojskowego (Smoleńskiego). M.in. walczył w okolicach Grodna, Mińska i Wilna. W lecie 1919 Rewolucyjna Rada Wojskowa Republiki (Революционный Военный Совет Республики) przekazała go do dyspozycji Ludowego Komisariatu Wojskowego Ukrainy, gdzie od 19 czerwca do 5 sierpnia 1919 był okręgowym komisarzem wojskowym Odessy. Jednocześnie od lipca do sierpnia był też przewodniczącym Rady Obrony Odessy, a następnie całego południa Ukrainy. Od października 1919 do marca 1920 kierował sztabem oddziałów powstańczych na tyłach oddziałów Denikina na Wschodniej Ukrainie. Od kwietnia do sierpnia 1920 pełnił funkcję okręgowego komisarza wojskowego rejonu biełomorskiego, od września do października 1920 okręgowego komisarza wojskowego Charkowa, od października 1920 do lipca 1921 dowódcy Zawołżańskiego Okręgu Wojskowego. Następnie zastępca głównego szefa zaopatrzenia Armii Czerwonej (do sierpnia 1922).