W kaplicy szkoły i zgromadzenia znajdują się organy Louisa Debierre’a (2 manuały, 16 głosów) z 1868 roku, na których w czasie wakacji i świąt Pierre Pincemaille uczył się grać.
Edukacja W roku 1971 został przyjęty do Konserwatorium Paryskiego, początkowo do klasy solfeżu, gdzie studiował do 1973 roku. Na tej uczelni odbywał dalsze studia, do których zaliczały się: harmonia: 1973–1977 (Henri Challan), kontrapunkt: 1976–1978 (Jean-Claude Raynaud), fuga: 1978–1979 (Marcel Bitsch), organy: 1975–1979 (Rolande Falcinelli), improwizacja: 1976–1979 (Rolande Falcinelli), analiza muzyczna: 1977–1980 (Jacques Casterède).
W zakresie harmonii, kontrapunktu, fugi, organów i improwizacji Pincemaille otrzymał dyplomy ukończenia studiów z najwyższą oceną (Premier Prix). Uczęszczał także na zajęcia akompaniamentu fortepianowego (klasa Anne Grapotte i Jeana Kernera). Jego wieloaspektowa edukacja muzyczna w sposób znaczący przyczyniła się do rozwoju wrodzonych zdolności improwizatorskich. Poznając różne techniki kompozytorskie, mógł nabrać doświadczenia, które wykorzystywał później w swych improwizacjach.