Gdy mnich ogolił głowę świeckiemu człowiekowi, to stawał się on nowicjuszem („shami”), spadkobiercą świątyni mnicha i adoptowanym synem tego mnicha, co określano zwrotem „uczeń tonsurowy” („titou dizi”). Dwóch uczniów tonsurowych z tego samego pokolenia w tej samej rodzinie było uważanych za „braci” lub „kuzynów” („shi xiongdi”). Byli zobowiązani do okazywania czci swoim „przodkom”, czyli mistrzomHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. s. 129,130..
Dla publicznego klasztoru rodzaj nepotyzmu prezentowanego przez rodzinę tonsurową był dość niebezpieczny, gdyż mógł zanieczyścić publiczny charakter klasztoru. Klasztory dziedziczne były przekazywane z pokolenia na pokolenie spadkobiercom w rodzinie tonsurowej. Każdy publiczny klasztor, który pozwolił na zbytni rozkwit relacji tonsurowych, mógł stać się klasztorem dziedziczonym przez następne pokolenia mnichów z rodziny tonsurowej, czyli praktycznie stawał się klasztorem dziedzicznym. Dlatego też klasztory publiczne broniły się przed tym takimi regułami jak niegolenie głów nowicjuszom, nietrenowanie nowicjuszy i nawet niepozwalanie im na spędzenie nocy w klasztorzeHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. s.