W IX wieku jako ortodoksję przyjęto stanowisko, że Huineng był Szóstym Patriarchą i po nim linia przekazu w chanie się rozgałęziła. Zatem stało się ogólnie akceptowane to, że mistrz może mieć kilku równych spadkobierców Dharmy, którzy mogą mieć także po kilku swoich spadkobierców. Po przyjęciu tych zmian, zaczęły się kształtować rodziny przekazu i rodzinne określenia zostały zaadaptowane, aby opisać relacje wewnątrz takiej rodziny. Jednak przeciwnie do rodzin tonsurowych, w rodzinach przekazu głównym zainteresowaniem cieszyła się linia przekazu, która łączyła członka rodziny poprzez jego mistrza z historycznym Buddą. Odczucie wyższości chanu nad pozostałymi tradycjami buddyjskimi oparte było głównie na jego linii przekazu, chociaż chan twierdził, że to poczucie wyższości wyrastało z jego nauk wskazujących bezpośrednio na naturę Buddy, którą posiadają wszyscy ludzie. Szkoła chan podkreślała, że była jedyną tradycją posiadającą nieprzerwaną linię przekazu zaczynającą się od samego Buddy Siakjamuniego. Za każdym razem, gdy mistrz przekazywał Dharmę uczniowi, odbywało się przypomnienie przekazu Buddy dla pierwszego patriarchy Mahakaśjapy. Tak więc każdy, kto otrzymywał przekaz Dharmy chanu był odpowiednikiem samego Buddy. Dlatego właśnie otrzymujący przekaz Dharmy chanu widzieli siebie jako prawdziwą rodzinę Buddy.