Szabla wz. 1917 – pierwsza polska szabla używana w Wojsku Polskim II Rzeczypospolitej.
mały|Oficer kawalerii „przy szabli” wz. 1917 Formę szabli wz. 1917 określiły wydane przez Departament Wojskowy Tymczasowej Rady Stanu Przepisy i instrukcje, umundurowanie wojsk polskich. Dotyczyły one, formowanej pod protektoratem Niemiec, Polskiej Siły Zbrojnej. Przepisy przewidywały, że będą noszone szable biało metalowe lub oksydowane z gardami polskimi. Od listopada 1918 weszły do uzbrojenia Wojska Polskiego jako szable regulaminowe.
Dokument określający wzór szabli wz. 1917 określał jedynie budowę rękojeści tej szabli, gdyż nowo powstała II Rzeczpospolita nie miała wystarczająco środków na produkcję odpowiedniej liczby głowni - pozwalało to na wykorzystanie głowni z szabel zagranicznych które były montowane w rękojeści szabli wz. 1917. Najczęściej używane głownie pochodziły z szabel austrowęgierskich oraz z szabel rosyjskich, oraz wiele innych rozmaitego pochodzenia.
Szabla wz. 1917 oficera piechoty