Przedstawia się Meneklesowi jako Lucjusz z Patrai pisarz historyczny i sofista i opowiada mu swoje przygody. Przed powrotem do domu odwiedza swoją niedawną kochankę. Ta jednak zawiedziona, że przychodzi do niej w postaci małpy, a nie dorodnego osła wyrzuca go z domu.
Analiza utworu Stan zachowanych fragmentów Historii milezyjskich nie pozwala ocenić ich stosunku do utworu Lukiana. Z kolei o Metamorfozach Lucjusza z Patraj wiadomo tylko tyle ile przekazał Focjusz w swojej Bibliotece. Pisze onː Lucjusz uwierzył zupełnie poważnie w metamorfozy jednych ludzi w drugich, zwierząt w ludzi i odwrotnie i w te wszystkie bzdury i banialuki mitów starożytnych, i z tego wszystkiego utkał swoje opowiadanie i je napisał. Lucjusz w swym budującym, pitagorejskim, romansie, przedstawił całkiem poważnie własny upadek moralny z powodu nadmiernej lubieżności najpierw jako przemianę w osła, a następnie za pomocą kolejnych przemian. Lukian z obszernego dzieła Lucjusza wybrał dwie księgi z których stworzył krótką nowelę, zdaniem Focjusza o charakterze parodystycznym, o której sensie stanowi jej finał. Lukian bawi się drastyczną sceną wyuzdanej sceny amorów wyuzdanej damy z osłem.