Polowanie na miecze (jap. 刀狩 katanagari) – akcje rozbrajania ludności przez władców Japonii. Poprzez „polowanie na miecze” starał on sobie zapewnić pozycję hegemona. Kazał swoim żołnierzom przeczesywać cały kraj i konfiskować broń wrogów nowego reżimu. W ten sposób nowy władca chciał mieć pewność, iż żaden z jego przeciwników nie obejmie władzy siłą. Najbardziej znane polowanie miało miejsce w 1588 i zostało przeprowadzone przez Hideyoshiego Toyotomi.
Okres Sengoku thumb|200px|Wizerunek przedstawiający Nobunagę Odę Przed pierwszą akcją odbierania mieczy przeprowadzoną przez Nobunagę Odę pod koniec XVI wieku, wszystkie stany społeczne mogły posiadać broń do obrony lub po prostu dla ozdoby. Nobunaga prowadząc kampanie przeciwko uzbrojonym klasztorom buddyjskim oraz powstaniom chłopskim zdecydował się ograniczyć to prawo do stanu samurajskiego i zarządził konfiskatę mieczy i innego uzbrojenia. Akcję wymierzono w Ikkō-ikki, tj. oddziały buddyjskich mnichów, chłopów, szintoistycznych kapłanów. W 1588 następca Nobunagi Ody – Hideyoshi Toyotomi, rozpoczął nowe polowanie na miecze. Podobnie jak Nobunaga, dążył do umocnienia podziałów w strukturze klasowej Japonii, odmawiając pospólstwu prawa do posiadania broni.