Paweł Aleksandrowicz Romanow (ros. Павел Александрович Романов, ur. w Carskim Siole, zm. prawdopodobnie 29 stycznia 1919 w Piotrogrodzie) – rosyjski wielki książę, syn cara Aleksandra II.
Życiorys Już w momencie narodzin otrzymał stopień podoficerski armii rosyjskiej, a w wieku 13 lat, 11 stycznia 1874, został podporucznikiem. 30 sierpnia 1876 awansowano go na porucznika i w tej randze w latach 1877–1878 uczestniczył w wojnie z Turcją w Bułgarii, latem 1879 dowodził plutonem szkolnego batalionu piechoty, we wrześniu 1879 został sztabs-rotmistrzem, w 1880 Flügeladjutantem, a w 1882 rotmistrzem. W latach 1887–1888 dowodził szwadronem, w 1888 otrzymał stopień pułkownika, 1890–1896 dowodził pułkiem konnym, w 1893 otrzymał stopień generała majora, 1896–1898 był dowódcą 1 Dywizji Kawalerii Gwardii, w 1898 awansował na generała porucznika. W latach 1898–1902 dowodził Korpusem Gwardii, w 1913 został generałem kawalerii, 29 czerwca 1915 wyznaczono go szefem lejb-gwardyjskiego pułku grodzieńskiego, a 27 maja 1916 dowódcą 1 Korpusu Gwardii, uczestniczył w I wojnie światowej, m.in. w walkach nad Stochodem w lipcu 1916. We wrześniu 1916 został inspektorem wojsk gwardii, po rewolucji lutowej zwolniono go ze służby.