Podstawowym argumentem było to, że warunki przewidziane przez Marksa dla osiągnięcia socjalistycznej fazy rozwoju jeszcze nie istniały w Chinach.
Mao powiedział, że nałożenie „progresywnych stosunków produkcji” zrewolucjonizuje produkcję. Odrzucenie tego poglądu przez jego następcę, według A. Jamesa Gregora, pokrzyżowało ideologiczną ciągłość maoizmu – oficjalnie „Myśl Mao Zedonga”. Klasyczny marksizm twierdził, że rewolucja socjalistyczna miałaby miejsce tylko w zaawansowanych społeczeństwach kapitalistycznych, a jej sukces oznaczałby przejście od kapitalistycznej gospodarki opartej na surowcach do „gospodarki produktowej”, w której towary byłyby dystrybuowane dla potrzeb ludzi i nie dla zysku. Jeżeli z powodu braku spójnego wyjaśnienia szansy na niepowodzenie, ta rewolucja nie wystąpiła, burżuazja zawiodła pokładane w niej nadzieje. Tak więc chińscy komuniści szukają nowej marksistowskiej teorii rozwoju. Teoretyk partii, Luo Rongqu, uznał, że założyciele marksizmu nigdy „nie sformułowali żadnej systematycznej teorii na temat rozwoju świata nie-zachodniego” i powiedzieli, że partia komunistyczna powinna „ustanowić własne zsyntetyzowane ramy teoretyczne do zbadania problemu nowoczesnego rozwoju.” Według A.