Historia Najwcześniejsze ślady obecności człowieka w Pispali pochodzą z epoki kamienia i późnej epoki żelaza. Początki osadnictwa datowane są na ok. 1000–1100. W okresie średniowiecza osada należała do dóbr biskupa Turku.
Transformacja osady wiejskiej w miejską miała miejsce w latach 90. XIX w., kiedy napływający do fabryk Tampere robotnicy zaczęli budować tu swoje domy. Ziemia była tu tania a regulacje planowania przestrzennego mniej restrykcyjne niż na terenie miasta. Pierwsze domy robotnicze powstały po stronie północnej u stóp wzniesienia, a osada stopniowo się rozrastała przez zabudowywanie stromych zboczy ozu. Na początku XX w. typowy dom na Pispali mieścił kuchnię z jednym pokojem o łącznej powierzchni 21 m². Warunki bytowe były ciężkie, przestępczość wysoka. Mieszkańcy zaczęli się organizować, powstały m.in. przedszkole, straż pożarna i organizacja pomocowa. Wielu wstąpiło do związków robotniczych. W 1902 roku powstało zrzeszenie robotnicze, którego siedzibę ukończono w 1905 roku. W 1907 roku, po podłączeniu osady do nitki wodociągu, liczba jej mieszkańców zaczęła rosnąć.
Podczas wojny domowej w 1918 roku, Pispala była bastionem czerwonych. Z uwagi na lewicowe zaangażowanie mieszkańców, miejscowość nazywana była również Punajnen Pispala (dosł.