Fiodor Pawłowicz Maksimow (ros. Фёдор Па́влович Макси́мов, ur. we wsi Bolszenizowcewo w powiecie rylskim w guberni kurskiej, zm. 11 lipca 1990 we wsi Suchaja w rejonie rylskim w obwodzie kurskim) – przewodniczący kołchozu, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1948 i 1957).
Życiorys Po ukończeniu szkoły pracował jako robotnik rolny, w latach 1926–1928 odbywał służbę wojskową, 1929–1940 był przewodniczącym Kołchozu im. 1 Maja, przewodniczącym kołchozu „Nowaja Żyzń”, pracownikiem stacji maszynowo-traktorowej w Rylsku i przewodniczącym rady wiejskiej, a 1940–1941 przewodniczącym kołchozu „Krasnyj Oktiabr'”. Od października 1941 do grudnia 1942 uczestniczył w ruchu partyzanckim w obwodzie kurskim, w sierpniu 1942 został kontuzjowany w walce z Niemcami, 1943–1945 był partorgiem (organizatorem partyjnym) dywizjonu 28 rezerwowego pułku artylerii na Froncie Briańskim, 2 Nadbałtyckim i Leningradzkim, brał udział w operacji briańskiej, leningradzko-nowogrodzkiej, starorusko-noworżewskiej, rieżycko-dwinskiej, madońskiej i ryskiej oraz blokadzie zgrupowania przeciwnika w Kurlandii. Wiosną 1946 został zwolniony do rezerwy w stopniu starszego porucznika, w latach 1946–1970 ponownie był przewodniczącym kołchozu „Krasnyj Oktiabr’”. W latach 1950–1954 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 3 kadencji, a 1959–1963 Rady Najwyższej RFSRR 5.