Osiadł w Stanisławowie, gdzie w 1920 r. wziął ślub z Izabelą Stygar, córką komisarza rządowego miasta Antoniego Stygara. Mieli troje dzieci: Joannę, Andrzeja i Annę. W Stanisławowie rozpoczął praktykę lekarską, a w latach 1925–1934 prowadził własną klinikę ginekologiczno-położniczą. Kontynuował także karierę zapaśniczą i szkolił zawodników. Jego wychowankiem był m.in. Max Krauser, kilkukrotny mistrz Europy. W 1928 r. Gutt został wyznaczony do polskiej reprezentacji na Letnie Igrzyska Olimpijskie w Amsterdamie, ale z niewiadomych powodów na nie nie pojechał.
Okoliczności śmierci 1 września 1939 r. został zmobilizowany i skierowany do pracy w szpitalu wojskowym. 17 września, po wkroczeniu do miasta wojsk radzieckich, wrócił do pracy w swojej specjalizacji. 7 sierpnia w Stanisławowie pojawili się Niemcy, którzy w nocy z 8 na 9 sierpnia dnia rozpoczęli masowe aresztowania miejscowej inteligencji. Jan Gutt został aresztowany 13 sierpnia. Według zeznań świadków, komendant miejscowego Gestapo SS-Haupsturmfürrer Hans Krüger złożył mu propozycję nie do odrzucenia. Jako osoba ciesząca się dużym poważaniem wśród Hucułów, miał wspomóc swoim autorytetem tworzenie miejscowego odpowiednika Goralenvolku. Słysząc propozycję Krügera, Jan Gutt plunął mu w twarz i został zagryziony przez dwa owczarki niemieckie.