wyzwoleniu Radomia, Tomaszowa, Jarocina, forsowaniu Pilicy, Warty i Odry, operacji berlińskiej, walkach o likwidację zgrupowania wroga w rejonie Gubina i dotarcie do Łaby w rejonie Magdeburga.
Po wojnie był dowódcą korpusu piechoty i zastępcą dowódcy 8 Gwardyjskiej Armii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1950 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej i został dowódcą korpusu piechoty w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym, później dowodził wojskami rejonu obrony przeciwlotniczej, od grudnia 1951 do czerwca 1953 był pomocnikiem dowódcy 1 Samodzielnej Armii Czerwonego Sztandaru. Od czerwca 1953 do października 1955 dowodził korpusem piechoty w 25 Armii Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, od października 1955 do listopada 1957 był zastępcą dowódcy Północnego Okręgu Wojskowego, w styczniu 1958 został zwolniony do rezerwy.
Awanse major (17 kwietnia 1938) podpułkownik (25 lipca 1942) pułkownik (15 kwietnia 1943) generał major (15 września 1943) generał porucznik (2 listopada 1944)