Bach w 1820 r. otrzymał propozycję objęcia stanowiska dyrektora muzycznego i pedagoga w Szczecinie. Nie przyjął jej, lecz propozycja ta pomogła mu w otrzymaniu w 1822 r. stanowiska nauczyciela gry na organach i teorii muzyki w Królewskim Instytucie Muzyki Kościelnej w Berlinie. Założycielem i Dyrektorem nowo powstałego Instytutu został nauczyciel Bacha - Carl Friedrich Zelter. W 1826 r. Bach został Komisarzem Królewskiej Dyrekcji Budowy Organów w celu monitorowania projektu budowy organów w Prusach. Z wiedzy zebranej podczas pełnienia tego stanowiska powstał krótki przewodnik po budowanych w tym czasie instrumentach oraz ówczesnych twórcach organów.
W 1832 roku, po śmierci Carla Friedricha Zeltera Bach został jego następcą jako dyrektor Instytutu Muzyki Sakralnej i pozostał na tym stanowisku do końca życia. Pruska Akademia Sztuki mianowała go w 1833 r. nauczycielem i członkiem Senatu. Uczył teorii muzyki i kompozycji na wydziale kompozycji muzycznej. W 1845 r. otrzymał pruski Order Orła Czerwonego IV klasy;