Przesiedlenia Ludności Białoruskiej z terytorium Polski, którym był do maja 1945, gdy powrócił do pracy na kolei. W latach 1946–1948 był sekretarzem biura partyjnego na stacji w Mińsku, w 1950 ukończył Republikańską Szkołę Partyjną, a w 1959 zaocznie Wyższą Szkołę Partyjną przy KC KPZR, 1950–1960 kierował Wydziałem Transportu, Gospodarki Drogowej i Łączności Zarządu Spraw Rady Ministrów Białoruskiej SRR. Następnie był I zastępcą szefa, a 1961–1963 szefem Głównego Zarządu Transportu Samochodowego przy Radzie Ministrów Białoruskiej SRR, który następnie przemianowano w Ministerstwo Transportu Samochodowego Białoruskiej SRR; Andriejew został wówczas ministrem i pozostał nim do przejścia na emeryturę w 1984. Później, 1987–1994 był przewodniczącym Białoruskiej Republikańskiej Rady Weteranów Wojny i Pracy, potem jego honorowym przewodniczącym, 1968–1988 był zastępcą przewodniczącego Centralnego Zarządu Towarzystwa Przyjaźni Radziecko-Wietnamskiej i przewodniczącym Białoruskiego Oddziału tego towarzystwa, a od marca 1987 do kwietnia 1992 przewodniczącym Komisji ds. Byłych Partyzantów i Działaczy Podziemia przy Prezydium Rady Najwyższej Białoruskiej SRR. W 1964 otrzymał stopień starszego porucznika rezerwy.