Na początku 1927 r. w ramach rozmów między SPN a Monarchistyczną Organizacją Wszechstanową ustalono komisję łącznikową, której stał się członkiem. Dodatkowo zaczął w tym samym okresie propagowanie tzw. Frontu Gospodarczego, której założeniem było nawiązanie do klasycznych liberalistycznych poglądów na temat rozwoju gospodarczego w ustroju kapitalistycznym, m.in. poprzez zlikwidowanie etatyzmu i utrzymanie wolności konkurencji na rynku. Doktryny te przedstawił dokładnie 30 maja na zebraniu SPN oraz opublikował je w "Dzienniku Polskim" i "Dzienniku Poznańskim". W dniach 14-16 września brał udział w zjeździe grup konserwatywnych w Dzikowie. Startował w wyborach parlamentarnych w 1928 r., z listy Monarchistycznej Organizacji Wszechstanowej. Narastająca niechęć do Bobrzyńskiego oraz spory w SPN sprawiły, że podał się tymczasowo do dymisji jesienią 1929 r. Konflikt w partii został jednak zażegnany przez Tarnowskiego i Radziwiłła.