Po ataku Niemiec na ZSRR został mianowany dowódcą 219 Zmotoryzowanej Dywizji Strzeleckiej w składzie 25 Korpusu Zmechanizowanego, Frontu Centralnego. Dowodził tą dywizji w czasie walk w rejonie Propojska na Białorusi. W październiku 1941 roku został zastępca dowódcy do spraw tyłu 38 Armii, walczącej w składzie Frontu Południowo-Zachodniego.
15 stycznia 1942 roku został mianowany dowódcą 8 Korpusu Kawalerii w składzie Frontu Briańskiego i funkcję tę pełnił do 11 maja 1942 roku. W tym czasie korpus ten brał udział w walkach w rejonie Jelec i Liwny, a potem na zachód od Woroneża.
W dniu 12 maja 1942 roku został mianowany dowódcą 3 Armii wchodzącej w skład Frontu Brańskiego i dowodził nią do 26 czerwca 1943 roku, w tym czasie armia broniła prawego brzegu rzeki Zusza na przedpolach Orła.
W sierpniu 1943 roku został mianowany dowódcą 47 Armii, Frontu Woroneskiego, którą dowodził w czasie bitwy na łuku kurskim, w operacji biełgorodzko-charkowskiej, do swojej śmierci.
16 września 1943 roku w rejonie miasta Hadziacz zginął w wyniku wybuchu miny.