Oblężenie Akki (1189–1191) – jedno z kluczowych starć zbrojnych podczas III wyprawy krzyżowej. Wielonarodowa armia chrześcijan z Europy i państw krzyżowych oblegała Akkę bronioną przez ajjubidzkie wojska Saladyna. Walki o miasto trwały od sierpnia 1189 do lipca 1191 i zakończyły się zwycięstwem krzyżowców.
Przed oblężeniem W 1187 armia muzułmanów pod wodzą Saladyna pokonała łacinników w bitwie pod Hittinem, a następnie zajęła Jerozolimę. Wydarzenia te stały się bezpośrednią przyczyną zorganizowania III wyprawy krzyżowej. Na wezwanie do krucjaty odpowiedzieli m.in. królowie Anglii i Francji – Ryszard I Lwie Serce oraz Filip II August, którzy w 1190 pożeglowali ze swoimi armiami przez Sycylię i Cypr w kierunku Akki.
W 1189 Saladyn wypuścił z niewoli króla Jerozolimy Gwidona de Lusignan, który pozostawał jeńcem od czasu bitwy pod Hittinem. Gwidon obiecał opuścić Lewant, ale zamiast tego zebrał niewielką armię (w jej skład weszły m.in. przybyłe niedawno oddziały pizańskie i sycylijskie) i wyruszył na Akkę.
Oblężenie Pierwsze starcia o miasto 28 sierpnia 1189 Gwidon dotarł pod mury Akki. Jego plan zakładał niespodziewany i gwałtowny szturm na miasto. 31 sierpnia 1189 krzyżowcy zaczęli atak, ale wkrótce przerwali go z obawy przed kontrofensywą Saladyna.