Od kwietnia 1938 dowodził 26 Brygadą Pancerną w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym, we wrześniu 1939 brał udział w zajmowaniu przez ZSRR zachodniej Ukrainy, czyli agresji ZSRR na Polskę, 4 listopada 1939 otrzymał stopień kombriga, a 4 czerwca 1940 generała majora wojsk pancernych. W listopadzie 1940 objął dowództwo 19 Dywizji Pancernej 22 Korpusu Zmechanizowanego 5 Armii w Równem, po ataku Niemiec na ZSRR uczestniczył w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim, od października 1941 do kwietnia 1942 był szefem wojsk pancernych 10 Armii w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym i na Froncie Zachodnim, później dowódcą 5 Korpusu Pancernego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, brał udział w bitwie pod Moskwą i operacji rżewsko-syczewskiej, od grudnia 1942 pozostawał w dyspozycji dowódcy Frontu Zachodniego, od stycznia 1943 do września 1944 dowodził obozem wojskowym. W 1945 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa, w październiku 1945 objął dowództwo wojsk pancernych i zmechanizowanych Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, od czerwca do listopada 1946 był zastępcą dowódcy wojsk pancernych i zmechanizowanych Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. 3 października 1946 uległ wypadkowi samochodowemu, w związku z czym w marcu 1947 został zwolniony do rezerwy ze względu na stan zdrowia.