W sierpniu 1941 roku został szefem sztabu Frontu Centralnego utworzonego na bazie sztabu rozformowanej 4 Armii, a po jego likwidacji 25 sierpnia został szefem sztabu Frontu Briańskiego, którą pełnił do listopada 1941 roku, kiedy to Front Briański został rozwiązany. Został wtedy mianowany szefem sztabu 20 Armii, która została ponownie sformowana. Jako szef sztabu uczestniczył w walkach armii w czasie walk na przedpolu Moskwy. Za zasługi w tych działaniach został awansowany do stopnia generała. Następnie uczestniczył w natarciu w ramach operacji rżewsko-syczkowskiej w okresie od 4 do 8 sierpnia 1942 roku.
We wrześniu 1942 roku został ponownie mianowany szefem sztabu Frontu Briańskiego i pełnił tę funkcję do czasu rozformowania tego frontu w marcu 1943 roku.
W październiku 1943 roku został szefem sztabu 2 Frontu Nadbałtyckiego i pełnił tę funkcję do marca 1945 roku. W kwietniu 1945 roku został szefem sztabu 4 Frontu Ukraińskiego i funkcję tę pełnił do końca wojny w Europie.
Po wojnie został szefem sztabu Przykarpackiego Okręgu Wojskowego. W latach 1946–1947 był zastępcą szefa Głównego Sztabu Wojsk Lądowych i równocześnie szefem zarządu tego sztabu, a następnie w latach 1947–1953 był szefem sztabu i 1.