W pierwszej rundzie jedynek zajęła drugie miejsce, z wyraźną stratą do Anne Marden z USA. W półfinale wygrała swój bieg, a w finale zajęła trzecie miejsce, przegrywając tylko z Rumunką Elisabetą Lipą i Belgijką Annelies Bredael. W trakcie ceremonii zamknięcia igrzysk była chorążym kanadyjskiej reprezentacji.
Po rocznej przerwie wróciła do treningów w 1994 i rozpoczęła przygotowania do mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich w Atlancie. Po repasażach w pierwszej rundzie pewnie awansowała do finału, w którym zajęła drugie miejsce. Złoto zdobyła Kaciaryna Chadatawicz z Białorusi, która była szybsza o 2,94 sekundy; trzecie miejsce zajęła Dunka Trine Hansen ze stratą 2,05 sekundy do Kanadyjki.
Na mistrzostwach świata w Tasmanii (1990) wywalczyła srebrny medal w jedynkach, rozdzielając na podium Birgit Peter z NRD i reprezentującą RFN Maricicę Țăran. Podczas mistrzostw świata w Wiedniu (1991) zdobyła złoty medal, wyprzedzając Elisabetę Lipę i Annelies Bredael. Zdobyła także kolejny srebrny medal na mistrzostwach świata w Tampere (1995), tym razem plasując się za Szwedką Marią Brandin, a przed Anne-Elise Bredal.