thumb|Pałac w Opolu Lubelskim przebudowany przez Zofię Lubomirską Zofia z Krasińskich Lubomirska (ur. 1718, zm. 1790) – wdowa 1.v. po Janie Tarle, 2.v. księżna kasztelanowa krakowska (jako żona Antoniego Lubomirskiego), ziemianka, aktywna w Konfederacjach radomskiej i barskiej administratorka swoich dóbr, filantropka oraz opiekunka swej bratanicy, Franciszki Wettyn, królewiczowej.
Życiorys thumb|upright|left|Jan Tarło, pierwszy mąż Zofii Była córką Aleksandra Krasińskiego, kasztelana wiślickiego i Salomei z Trzcińskich. Według historyka Władysława Konopczyńskiego wykształcenie jej było „przeciętne, ale w całym życiu okazała dużo rozsądku i nieraz nawet rozumu politycznego.”. Pierwsze poślubiny były – jako czwarta żona – z dużo od siebie starszym Janem Tarło, hrabią na Tęczynie, wojewodą sandomierskim i generałem ziem podolskich. Po śmierci męża w 1750 odziedziczyła w dożywocie Opole Lubelskie z kluczem na Lubelszczyźnie. W 1751 już jako wdowa i spadkobierczyni jego, Zofia Tarłową ufundowała w Opolu nowy szpital.