Stanisław Krynicki (ur. 16 września 1903 w Rudniku, zm. 25 lutego 1962 w Tomaszowie Lubelskim) – polski duchowny rzymskokatolicki z tytułem doktora prawa, kanonik.
Życiorys Urodził się 16 września 1903 w Rudniku. Był absolwentem gimnazjum w Krasnymstawie, w 1922 wstąpił do seminarium duchownego w Lublinie, sakrament święceń kapłańskich przyjął 19 czerwca 1927 z rąk bp. M.L. Fulmana. W latach 1927–1929 pracował jako wikariusz w kościele św. Pawła. W latach 1929–1932 studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując tytuł doktora prawa. Następnie posługiwał jako wikariusz w Lubartowie (1932-1934), w katedrze lubelskiej (1934-1939), w latach 1938-1939 pełnił funkcję audytora Sądu Biskupiego w Lublinie. Podczas II wojny światowej w październiku 1939 został aresztowany przez Niemców i osadzony na zamku w Lublinie, skąd w grudniu 1939 przetransportowany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen (KL), później do Dachau (KL), gdzie był więziony do końca wojny, odzyskując wolność w kwietniu 1945.