Renesans buddyzmu na przełomie XVI i XVII w. zaczął się od odrodzenia szkół doktrynalnych, takich jak tiantai, huayan i faxiang. W okresie Ming rząd zaczął wspierać publiczne wykłady wygłaszane przez uczonych mnichów, którzy przechowali w publicznych klasztorach egzegetyczne tradycje tekstów buddyjskich. Mnisi zaczęli masowo brać udział w wykładach poświęconych takim tekstom jak Sutra Awatamsaki, Sutra lotosu, Lankavatara czy Sutra SercaJiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 25. Pojawili się wówczas tacy mnisi związani z tradycją huayan jak Kongyin Zhencheng (1547-1617), Yijiang Zhenfeng (1501-1572), Xifeng Shen i Shou’an Zhong. Wszyscy oni studiowali w Pekinie. Z kolei mnich Lu’an Putai z klasztoru Da Xinglong, chociaż był skupiony na naukach huayan, studiował również doktrynę faxiang u Cao’ana Weng’ao. Uczniem Lu’ana (Lushana) w Pekinie był Wuji Mingxin (1512-1574), który powrócił potem do klasztoru Bao’en w Nankinie, gdzie jego najlepszymi uczniami stali się Hanshan Deqing i Xuelang Hong’en (1545-1608)Jiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str.