Dzięki jego działalności - jego nauczaniu i komentarzom do sutry - szkoła cieszyła się wówczas olbrzymią popularnością. W 796 r. został zaproszony przez cesarza Dezonga do Chang’anu, gdzie wziął udział w nowym tłumaczeniu sutry przez PradźnięKenneth Ch'en. Buddhism in China. Str. 315.
Zasadniczo do patriarchy szkoły tiantai Zhanrana (711-782), szkoła huayan była uważana za najwyższe i najbardziej logicznie zaawansowane wyrażenie buddyjskiej filozofii. Działalność Zharana wypromowała szkołę tiantai na najwyższą pozycjęDaisaku Ikeda. The Flower of Chinese Buddhism. Str. 151.
Aby prawidłowo zobaczyć historię szkoły huayan, trzeba podkreślić, że zasadniczo do mniej więcej połowy VIII wieku „szkoła huayan” (chiń. huayan zong) i jej linia przekazu w ogóle nie istniały. Sutra Awatamsaki była tekstem czytanym przez wielu buddystów, w tym mistrzów chan, i wszyscy wyciągali z niej takie idee, które wspierały ich własne cele i dążenia. To, co nazywamy szkołą huayan ukształtowało się dopiero w VIII wieku. Wyszukano wtedy osoby szczególnie związane z pewną wykładnią idei sutry i stworzono zestaw patriarchów. Te działania miały charakter ekskluzywny, nie zdecydowano się włączyć do linii przekazu dawnych mnichów związanych z tą sutrąRobert M. Gimello. „Early Hua-yen, Meditation, and Early Ch'an: Some Preliminary Considerations”. [w:] Red.