Jan Piotr Łoyko herbu Wąż, przydomek rodowy: Rędziejowski, Rędziewski (ur. 24 czerwca 1724 w Grzybowie, zm. ok. 1791) – jezuita, pedagog i członek Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych.
Życiorys Urodził się w rodzinie Karola, łowczego orszańskiego, i Teresy z domu Wojnarowskiej. Jego starszym bratem był Feliks, historyk, dyplomata i ekonomista. Jan został przyjęty do zakonu jezuitów 24 sierpnia 1738 r., rozpoczynając dwuletni nowicjat, który spędził w Krakowie. W latach 1741–1753 odbył szereg studiów: retoryczne w Krasnymstawie, filozoficzne w Kaliszu (1741–1744), matematyczne we Lwowie (1745–1747), teologiczne w Rzymie (1747–1751; w 1750 r. odebrał tamże święcenia) oraz matematyczne i astronomiczne w Paryżu (1751–1753).
W latach 1754–1773 pełnił obowiązki profesorskie w szkołach jezuickich, przede wszystkim prowadząc wykłady – w Poznaniu (1744–1745) nauczał gramatyki, w Collegium Nobilium we Lwowie (1754–1755) matematyki, historii i geografii, w Ostrorogu (1755–7, 1761–2) matematyki, etyki, logiki i języka francuskiego, w Łucku (1757–1761) filozofii i matematyki, w Jarosławiu (1762–1763) metafizyki i etyki, a w Lublinie (1763–73) teologii scholastycznej i polemicznej, ponadto zajmował tam stanowisko prefekta miejscowych szkół.