Był długoletnim działaczem Włoskiej Partii Socjalistycznej (PSI), od 1993 do 1994 pełnił honorową funkcję jej przewodniczącego. Między 1968 a 1974 z krótką przerwą kierował biurem legislacyjnym ministerstwa pracy. Był głównym autorem uchwalonego w 1970 podstawowego aktu prawnego z zakresu prawa pracy. Od 1974 do 1983 zasiadał w Krajowej Radzie Gospodarki i Pracy (CNEL). W 1983 został postrzelony w ataku terrorystycznym, do którego przeprowadzenia przyznały się Czerwone Brygady.

W latach 1983–1994 był członkiem Senatu IX, X i XI kadencji. Od kwietnia 1993 do maja 1994 sprawował urząd ministra pracy i ochrony socjalnej w rządzie Carla Azeglia Ciampiego. W latach 1994–1996 zasiadał w Izbie Deputowanych XII kadencji. Później do 2002 przewodniczył komisji zajmującej się zagwarantowaniem prawa do strajku w sektorze publicznym.

Od 1989 był członkiem Academia Europaea. Otrzymał tytuły doktora honoris causa uniwersytetów w Nanterre, Buenos Aires i Sewilli. Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy (1999).

Przypisy