Należał do Włoskiej Partii Komunistycznej, po jej rozwiązaniu na początku lat 90. dołączył do Demokratycznej Partii Lewicy. W latach 1976–1994 sprawował mandat posła do Izby Deputowanych VII, VIII, IX, X i XI kadencji. Pod koniec kwietnia 1993 został ministrem bez teki ds. kontaktów z parlamentem w rządzie Carla Azeglia Ciampiego. Był jednym z trzech przedstawicieli postkomunistów w tym gabinecie – pierwszym powojennym rządzie z reprezentacją tego środowiska. Koalicja rozpadła się jednak wkrótce po nominacji, a Augusto Barbera zakończył urzędowanie po niespełna tygodniu.
Był wiceprzewodniczącym CPGA, organu samorządu sędziów administracyjnych (2001–2005), w 2013 premier Enrico Letta powołał go do komisji ds. reformy konstytucyjnej. W grudniu 2015 z rekomendacji Partii Demokratycznej został wybrany przez parlament w skład Sądu Konstytucyjnego.
Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej I klasy (2017).
Przypisy
Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Włoscy ministrowie (od 1946) Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946) Kategoria:Włoscy sędziowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni we Włoszech Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Urodzeni w 1938