Wpis do rejestru pomagał ustalić własność kopii utworu – copy-right.
Wejście Statutu Anny w życie oznaczało początek przechodzenia z systemu przywilejów drukarskich do tworzenia ustaw autorskoprawnych. W tej ustawie użyto nowych pojęć: autora i czasu ochrony. To właśnie autor stawał się podmiotem pierwotnie uprawnionym do dzieł literackich. Miał prawo do swobodnego przenoszenia ich na rzecz wydawców i księgarzy. Z kolei okres ochrony praw autora był wzorowany na przepisach patentowych. Aby zapobiec zapanowaniu po raz kolejny monopolu , zmieniono okres ochrony dla książek z dożywotniego na 14-letni. Okres ten był podwojony, jeżeli autor żył.
Kolejną regulacją statutu było obniżenie wygórowanych cen książek, jednakże z powodu braku zgodności w tej kwestii ze strony ustawa w tym zakresie przestała obowiązywać w roku 1739. Ostatnią istotną zmianą było przekazanie 9 kopii każdej z wydanych książek objętych ochroną na rzecz: Królewskiej Biblioteki, sześciu uniwersytetów oraz dwóch innych instytucji publicznych (zobacz egzemplarz obowiązkowy).