W lipcu 2011 roku, US Navy przyznała pierwsze fundusze na realizację wstępnych prac studialnych nad nowym, pokładowym aparatem bezzałogowym dla Boeinga, Lockheed Martina, Northrop Grummana i General Atomics Aeronautical SystemsMichał Gajzler, Bezzałogowe Avenger i Gray Eagle, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 3 (2017), s. 68–73, . Pod koniec 2012 roku ambitne plany uległy pierwszej modyfikacji. Joint Requirements Oversight Council (JROC) – połączony komitet nadzoru zapotrzebowań Pentagonu zlecił siłom morskim weryfikacje oczekiwań. Zadania uderzeniowe pozostawiono jako potencjalną opcję, a pierwszoplanową rolą nowego aparatu miały być zdania rozpoznawcze, patrolowe i śledzenie wykrytych celów. 10 czerwca 2013 roku US Navy wystosowała do producentów wstępną, nieoficjalną prośbę o nadsyłanie projektów (Request for Proposal) na opracowanie wstępnego projektu nowej, bezzałogowej maszyny (Preliminary Design Review). Od nowej maszyny oczekiwano zdolności do operowania w powietrzu przez 24 godziny na dobę w strefie działań lotniskowca, w promieniu 1100 km od macierzystej jednostki, lub wykonywania misji na odległość do 3700 km. Możliwość wykonywania startów i lądowań przy stanie morza 7 i falach o wysokości od 1,2 m do 9 metrów. A także wykonywania zadań zwiadu, śledzenia, namierzania i niszczenia wykrytych i zidentyfikowanych celów.