Uważa się, że to jedyny osobnik tego gatunku, który dotarł do Europy.
thumb|Obraz Jacopo Bassano z 1570, prawdopodobnie ukazujący chruścielowca rdzawego (prawy dolny róg) Dziennik pokładowy okrętu Gelderland (1601–1603) Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, ponownie odkryty w latach 60. XIX wieku, zawiera dobrej jakości szkice kilku już wymarłych maurytyjskich ptaków, których autorstwo przypisuje się Jorisowi Laerlemu. Jeden z nich przedstawia czerwonego chruściela; nie został podpisany. Ptak zdaje się być ogłuszony lub martwy. Ten szkic to najwcześniejsze przedstawienie gatunku. Ilustrację naszkicowano ołówkiem i wykończono atramentem, niektóre szczegóły (jak głębszy dziób i zgięcie skrzydła) widoczne są tylko w szkicu. Istnieją również trzy raczej proste czarno-białe szkice, jednak różnią się między sobą na tyle, że niektórzy uznali przedstawione na nich ptaki za odrębne gatunki. Doprowadziło to do powstania kilku nazw naukowych, później zsynonimizowanych w Aphanapteryx bonasia.