Po ataku Niemiec na ZSRR jako dowódca batalionu czołgów walczył na Froncie Zachodnim, później jako zastępca dowódcy brygady pancernej na Froncie Południowo-Zachodnim, w sierpniu 1942 objął dowództwo 187 Brygady Pancernej 9 Korpusu Pancernego Frontu Zachodniego, od października 1942 do maja 1943 dowodził samodzielnym pułkiem czołgów. W 1943 ukończył akademickie kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stalina i od sierpnia 1943 dowodził brygadą pancerną na Froncie Woroneskim, później 1 i 2 Ukraińskim, w listopadzie 1943 brał udział w wyzwoleniu Kijowa. 21 lutego 1944 otrzymał stopień pułkownika. W marcu-kwietniu 1944 uczestniczył w operacji humańsko-botoszańskiej, później w forsowaniu Prutu, a w sierpniu 1944 w operacji jassko-kiszyniowskiej; 30 sierpnia 1944 jego brygada zdobyła Ploeszti. We wrześniu 1944 został zastępcą dowódcy 9 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii 6 Armii Pancernej Gwardii, podczas walki w Alpach Transylwańskich został ciężko ranny i stracił rękę, w związku z czym we wrześniu 1945 zwolniono go z armii. Pracował jako wiceminister ubezpieczeń społecznych Białoruskiej SRR. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji (1946-1950) i do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR 3 kadencji (1951-1955).